زندگی محدود وزود گذر دنیا از نظر ابوعلی سینای بلخی

زندگی محدود وزود گذردنیا ازنظربزرگان چون ابوعلی سینای بلخی رح :            

--------------------------------------------------------------                   

                میگویند ابوعلی سنای بلخی که دانشمند عصر وزمان خود

              در حکمت وفلسفه طبابت  الاهیات – هیات ونجوم وغیره بوده او  

                 در غزلی دوران زندگی وحیات خودش را چنین بتصویر کشیده است :

     روزکی چند در جهان بودم                                                                                                                                        

بر سر خاک باد پیمودم                                                                                                                          

ساعتی لطف و لحظه ای در قهر                                                                                                              

جان پاکیزه را بیالودم                                                                                                                         

با خرد را به طبع کردم هجو                                                                                                                   

بی خرد را به طمع بستودم                                                                                                                    

آتشی بر فروختم از ته دل                                                                                                                       

و آب دیده ازو بیالودم                                                                                                                         

با هواهای حرص و شیطانی                                                                                                                    

ساعتی شادمان نیاسودم                                                                                                                        

آخر الامر چون بر آمد کار                                                                                                                    

رفتم و تخم کشته بدرودم                                                                                                                       

کس نداند که من کجا رفتم ؟                                                                                                                    

خود ندانم که من کجا بودم ؟                                                                                                                     

ای وطن میسازمت خودم میسازمت ؟

 ای وطن میسازمت خودم میسازمت -  گر جهنم ساخته ام فردوس هم میسازمت -   خودم میسازمت - ؟  شاعر این ابیات شاید  بحسن نیت و نظر نیکی که حکایت از همت عالی انسانی او  دارد چنین  سروده باشد وخواسته باشد تا سبب دادن  مرال به هموطنانش گردد  ولی اگر واقعیت ها ی موجود وگذشته  را در نظر بگیریم  این  شعر و شعار هم مثل ده ها شعار دیگر که در گذشته ها سر داده شده  وهیچ زمانی بواقعیت نه پیوسته  وهرگز نمی پیوندد ویک شعار تو خالی بیشتر چیزی نبوده  شبیه است   زیرا در حقیقت طوریکه ما افغانها  در جهنم ساختن کشور خود آله بیش نبودیم بلکه دیگران بوسیله ما کشور خود مارا توسط خود ما ویران کردند حالا در فردوس ساختن کشور خود ؟  هم  نقش چندانی نخواهیم داشت همینکه کمک های دیگران را که برای باز سازی کشور ما  بما کمک  کردند ومیکنند  از این بیشتر چپاول وغارت  نکنیم  ؟ بزرگترین خدمت را به این وطن ویران وخسته  خود کرده ایم   حالا فردوس ساختن کشور پیشکش  همه ما باشد ؟ همینکه بیشتر از این وطن خود  را خراب نسازیم بزرگترین خدمت را بوطن زخمی  ومجروح خود کرده ایم  ؟  از زبان وطن باید چنین  گفت :  که ای باشنده عزیز : مرا زخیر تو امید نیست شرمرسان - که همین بزرگترین خدمت تو برمن است و بس .. و  اگر خداوند ج ما را یاری کند  که ما همنقدر هم بتوانیم و  تواناپی  داشته باشیم که عدالت نسبی را   در کشور خود تامین کنیم برای همه ما بسنده  است  عدالت عمری سر جایش باشد ؟ و همینکه بتوانیم افغانستان موجود را در محدوده جغرافیاپی موجودش حفظ  وحراست   نموده واز تعرضات دیگران و راکت پراکنی های  همسایگان خود جلوگیری کرده بتوانیم و جغرافیای موجود کشور  ما مورد منازعه ومناقشه دیگران  قرار نگیرد  و  در همین حالت موجود باقی وحفظ  بماند بزرگترین خدمت را بوطن خویش انجام دادیم وهمینکه نسل  موجود کشور ما مورد  اهداف سوء دیگران قرار نگیرند وروزانه  طعمه اهداف انتحار وانفجار دشمنانش  قرار نگیرند  بزرگترین خدمت را به این نسل مظلوم کشور خود انجام داده ایم ؟   خدا نگهدار همه پاسداران واقعی  کشور و وطن ما  باشد  والسلام

از شعار تاعمل ( دوصد گفته چون نیمه کردار نیست )

ازشعار تاعمل (دوصد گفته چون نیمه کردارنیست )
در بین جامعه ما یک عادت نا پسندی از گذشته ها تا امروز موجود بوده که همیشه خود را بزرگ می پنداریم وبر هیچ افتخار میکنیم چنانچه اگر در صحبت های روزانه عامیانه مردم خود دقیق شوید می بینید که ذهنیت اکثر ما بر این است که همیشه همه چیز خوب را ما داشته وداریم به تعبیر مرحوم ( رحمان بابا ) – خورم سورسک خیال دحلواکوم تر کومه؟ نان جوین میخورم وخیال حلوای شیرین میکنیم تا به کی ؟ علم – دیانت – شجاعت – غیرت – وطن دوستی و...و... همه را ادعا میکنیم که ماداریم در حالیکه نود در صد مردم ما بی سوادند نه از امروز بلکه از زمانهای متمادی ومتوالی وآنهایکه سواد دارند چه سوادی دارند ؟ حتی برداشت تعدادی از علماء دینی ما از مساپیل دین بحدی نا موزون است که دین اسلام را بعضا به حرج مواجه میگرداند وسبب دوری مردم از دین میگردند ؟ شجاعت افغانی ؟ کدام شجاعت ؟ شجاعتیکه توان تامین امنیت خانه خود را نداریم ومحتاج بدیگرانیم تا خانه مارا تامین امنیت کنند ؟ - غیرت ؟ کدام غیرت ؟ همان غیرتیکه روزانه زنان خود را لت وکوب میکنیم ؟ وآنها را از حقوق حقه وشرعی وانسانی شان همیشه محروم میسازیم ؟ - وطن دوستی ؟ آیا واقعا ما وطن دوستیم ؟ همان وطن دوستیکه خارجی ها میلیارد ها دالر برای ساختن وطن ما بما کمک کردند تا ما وطن خود وشهر های خود را بسازیم مگر وطن دوستی ما همین بوده که همه کمک های جهانی را غارت کنیم ؟ وسنگ روی سنگ در کشور خود نگذ اریم وهمه کمک های خارجی ها را در بست بخارج کشور انتقال داده و بگفته آشنای قدیمی ما که گفته بود ( اگر دزدی هم میکنید در داخل کشورخود اقلا مصرف کنید پروا ندارد ؟ )وبخارج کشور انتقال ندهید ؟ هیچ زمانی فراموش نکردیم شعار های را که درگذشته ها بعضا سر داده می شد : وممکن که هیچ زمانی هم تحقق نیافت و نخواهد یافت ولی همیشه سر میدادند ازجمله - خدمت به قشر زحمت کش وپرولتاریا در کشور - جهان عاری از طبقات - استعمار گر واستعمار شونده - کور کالی او دودی ویا اینکه
( اسلام صد در صد ویا هیچ ) حکومت عدل الاهی – عدالت عمری – غیرت افغانی – جهان وطنی – هرملک ملک ما است که ملک خدای ما است – حاکمیت لشکر خدا در سرزمین خدا - لوی افغانستان ویا افغانستان بزرگ وغیره

بنی آدم اعضای یک پیکرند :

بنی آدم اعضای یک پیکرند ؟
بمناسبت سفر هیات شورای امنیت ملل متحد به افغانستان :
در دنیای امروزی ما متاسفانه انسانها نسبت بیکدیگر خویش بسیار بی تفاوت - بی عاطفه و بی مروت هستند و به یدک نام انسانیت را با خود حمل میکنند و گرنه در جامعه انسانی ممکن است اینقدر ظلم و جنایت، - تعدی وتجاوز قتل و قتال آوارگی و هتک حرمت انسانی صورت گیرد و دنیای بشریت با همه امکاناتش از کنارش بی تفاوت بگذرد و آتش بیار معرکه نیز باشد. ؟ واز جنگ های نیابتی در جهان ومنطقه نیز حمایت کند ؟
مظلومیت مردم فلسطین یک قرن را در برگرفت، ستم بر مردم بوسنی لکه ای ننگ برتاریخ و دامان بشریت باقی ماند. جور مردم افغانستان سوریه یمن و عراق سومالی – میانمار - قلب انسانیت را سوزاند و دها مصیبت دیگر که هنوز هم در جهان ادامه دار و انسانهای مظلوم هنوز در زیر ظلم و ستم و اعمال تروریستی و یا بمباردمانهای کور وبی هدف روزانه فرزندان شان در این سرزمین ها پیش چشمان شان پارچه پارچه می شوند وبه آتش جنگ ها میسوزند ؟ کجاست وجدان بیدار انسانیت ومدافعان حقوق بشری ؟ تا به دردی از دردهای این انسانهای مظلوم مرهمی گذارند. و احساس نوع دوستی بشری از خود نشان دهند ؟ واقلا راه وچاره را برای ختم جنگ ومحو تروریزم در جهان پیداکنند از جمله مردمان بسیارمصیبت دیده در جهان یکی مردم مظلوم کشور ما هستند که چهار ده است به آتش جنگ وتجاوز میسوزند ومیسازند سوال اصلی واساسی این است که آیا واقعاً انسانها ومدافعان حقوق بشری همه خود را ماننده اعضای یک پیکر انسانی میدانند ؟ و اگر میدانند مگر پیکره انسانیت مرده است که احساس دردی نسبت به اعضای دردمندومجروح وتکه پارچه خود نمیدارد ؟ و این اعضای پارچه پارچه شده دردی و سوزی به این پیکره ندارند؟ و یا در آفرینش خدائی این احساس درد مندی از پیکره انسانیت گرفته شده ؟ و انسانها پیکرهای بی روح و بی عاطفه خلق شده اند؟ و گرنه در اصل و گوهر انسانی اگر همه انسانها از یک گوهر و نهاد خلق شده اند پس می بایست نسبت به همنوعان و اعضای پیکر خویش احساس دردمندی و همنوائی انسانی میداشتند واز خود این همنواپی وهمدردی را نشان میدادند ؟. و هر عضو نسبت به عضو دیگر احساس همدردی و همنوائی میکردند .؟ چه رابطه شعوری که نه تنها انسانها بلکه همه زنده جانها از آن بهرمند و برخوردار اند حکم میکند که انسانها نسبت بهم نوعان خود دردمند و غم شریک بوده و احساس دردمندی میداشتند؟ لذا در چنین شراییط واوضاع
نا بسامان جهانی ورود هیات شورای امنیت ملل متحد را در کشور خود بفال نیک میگیریم وامید واریم که با آمدن شان در دی ازدرد ها و آلام ملت مظلوم افغانستان کم گردد ومتجاوزین ومداخله گران را بتوانند سر جای شان بنشانند وکشور ها ی که پشتیبان وحامیان تروریزم بین المللی ونا امنی ها در افغانستان ودر منطقه هستند درست ودقیق شنا سایی کنند و اقلا بتوانند مانع مداخلات عریان بیگانگان ازکشور ما گردند واین سفرشان در کابل بخیر ملت افغانستان تمام شود وبادست آورد های خوب ونیک به ملل متحد وشورای امنیت دوباره برگردند تا باعث خوشحالی مردم مظلوم افغانستان گردند والسلام

ناامید سازی - تعصب ونفرت پراکنی از نظر اسلام مردود است :

نا امید سازی – تعصب - و نفرت پراکنی از نظراسلام مردود است :                               

در عرفان اسلامی مردم دوستی و حسن نیت به خلق خدا وامید واری به رحمت حق به اندازه زیاد تاکید وبیان  شده که از توان نوشتن چند سطر کوچک راجع به آن بسنده نمیکند زیرادر(عرفان اسلامی)ما خودنمایی و خودپسندی همیشه مذموم وبد دانسته شده  و نکوهش گردیده چنانجه  گویند: شخصی در سحر از شبی برای ادای نماز تهجد برخواسته بود و چون مردمان دیگر را همه در آن سحر در خواب دید لب به اعتراض گشود که چرا اینان همه در خوابند؟ بزرگی که او را نظاره میکرد در جوابش چنین گفت: ای کاشکی تو هم در خواب میبودی که تا بر مردم که بندگان خداوندج هستند  چنین اعتراض نمیکردی ومولوی جلال الدین محمد بلخی دراین مورد چه زیبا گفته است :                                                                                                                                                                                                                                

ای برادر مزرع نا کشته باش -- کاغذ اسپید نابنوشته باش 

دفتر صوفی سواد و حرف نیست -- جز دل اسپند همچون برف نیست

آسمان شو ابر شو باران ببار -- ناودان بارش کند ناید بکار

میبینید چقدر وسعت نظر و همت والا در این دیدگاه و نظر موجود است که هیچگاهی از دید بخالت، حسادت – تعصب - و تنگ نظری و سوء نیت به مردم که عبادالله و عیال الله هستند نمیبیند و جوهر وجود ذاتی انسان را مثبت ارزیابی کرده – ولو بطور عارضی در مسیر زندگی  خود به انحرافات هم کشانیده شود به رخش دروازة بازگشت و توبه را بسوی خدا مسدود نمی داند و شرایط توبه و انابه را از او سلب نمی نماید و هیچ کس را اجازه نمیدهد که بعنوان نمایندة خدا مانع بازگشت و انابه بندگان خدا بسوی خدا گردد و دروازة رحمت و غفران خداوندی را بر رخ مردم که بندگان خدا هستند مسدود اعلان نماید و با اعمال فریبکارانة خود سبب مأیوسیت وناامیدی مردم از رحمت و رأفت خداوندی گردد                                                                                                                                             

(قل یا عبادی الذین اسرفواعلی انفسهم لاتقنطوا من رحمته الله ان الله یغفرالذنوب جمیعاً انه هوالغفور الرحیم (سوره زمر آیه 53) 

بگو (از طرف من) ای بندگان من! آنان که زیادتی و اسراف کردید بر نفس های خود ناامید مشوید از رحمت خدا، به تحقیق که خداوند می آمرزد گناهان را همه، به تحقیق او است آمرزگار مهربان.

مفسرین میگویند: این آیه مقام رفیع عفو و رحمت بی پایان حضرت خداوند ارحم الراحمین را اعلان میکند که در حق شدیدترین مریضان (مایوس العلاج) حکم اکسیر شفا را دارد. مشرک ملحد، زندیق، مرتد، یهودی، نصرانی، مجوسی، مبتدع، بدکردار، فاسق و فاجر هر که باشد بعد از اینکه این آیت قرآن کریم را بشنود سببی وجود ندارد که از رحمت و غفران خداوندی مایوس

 و نا امید گردد و  قطع امید نماید؟

 باز آی بازآی هرآنچه هستی باز آی – گرکافر گبر وبت پرستی بازآی  -

 این در گه ما در گهی ناامیدی نیست  -  صدباراگر توبه شکستی باز آی  - والسلام